8ปีต่อมา (ปัจจุบัน) หัวหน้าเล่นกอล์ฟครับ และใครต่อใครที่ผมรู้จักก็เล่นกอล์ฟ ประกอบกับ ผมเองไม่ค่อยถนัดเรื่องมนุษยสัมพันเท่าไร เลยอยาก "ตอแหล"ครับ ซึ่งคิดว่าน่าจะทำได้ไม่ยาก เพราะพอมีพื้นฐานนิดหน่อยอยู่แล้ว และมันก็สนุกพอสมควร พอปีใหม่ที่ผ่านมา หัวหน้าจัดแจงโทรไปนัดพนักงานที่ร้าน(สนิทกัน)ให่เสร็จสรรพ ว่าผมจะเข้าไปซื้อ ไม้กอล์ฟ..(อ้าว งานเข้าเลย ยังไม่อยากเสียตังซักกะหน่อย ..จะรอของฟรี) แต่ด้วยความอยากตอแหล จึงซื้อชุดบิกินเนอ มา ราคาประมาณ หมื่นกลางๆ และก็เอาไปลองในวันนั้นเลย
สรุปว่า พื้นฐาน เมือน 8ปีก่อน มลายหายไปสิ้นครับ สิ้นจริงๆ ตีไม่ไปเลย ไม่ว่าจะมี โปรคอยจับ หรือ ใครคอยแนะำข้างๆก็ตาม แช๊ง ท๊อบ วืด สารพัด ฟลุ๊คตีโดนเต็ม ได้แค่ 80หลาเอง.... ซวยเลย เจือกไปบอกหัวหน้าว่า เหล็กเก้า ได้ 150หลา(แต่ก่อน ตอนหัดตี เหล็ก9ได้ 150หลาจิงๆครับ) แต่ว่าไหมครับ ไอกอล์ฟเนี่ย มันมีแรงดึงดูดอย่างน่าประหลาด ..ไม่รู้สิ จากอยากตอแหล กลายเป็น อยากแต่จะซ้อม ใช้บริการโปรทุกครั้งที่มีโอกาสหรือเรื่องสงสัย(ทั้งๆที่ภาษาไม่รู้เรื่อง อิอิ) ทั้งๆที่ตอนแรกเสียดายตัง คิดแค่ จะเรียนกับโปร ยูทิ็วบเท่านั้นเอง..
ประมาณ 1อาทิต หลังจากซื้อไม้มาหัด หัวหน้า ชวนไปออกรอบกับเพื่อนแกเลยครับ.. ไม่รู้เรียกว่าเอ็นดู หรือ อยากได้เพื่อร่วมอุดมการณ์ หรือ ขาขาดกันแน่
สนามแรกที่ไป เป็นสนามอยู่กลางภูเขา รอบๆมีแต่ต้นไม้ใหญ่ และโดยส่วนตัว ผมชอบ บรรยากาศแบบนี้อยู่แล้ว ตั้งแต่ หลุมแรก ยันหลุมสุดท้าย มันมีรังสีอะไรซักอย่างแผ่ออกจาก แฟรเวย์ รัพ และโอบี ไม่เว้นแม้แต่ กรีน ซึมซับ ผ่านลมหายใจ สายตา ผิวหนัง เสียง ต้นไม้ไหวด้วยแรงลม ฯลฯ ทำให้ผมกลับบ้านพร้อมความรู้สึกว่า ชีวิตนี้ "กอล์ฟ น๊อทอีนาฟ" แน่นอนณ. ตอนนี้ แปลกครับ ความคิดเรื่อง ตอแหล หายไปไหนไม่รู้ มีแต่ ความคิดเรื่อง ซ้อม รอเวลาออกรอบ ไม่เกี่ยวกับหัวหน้าแล้ว ตอนนี้ ใครไม่ไปก็ช่าง กุไปเอง
สรุปว่า ผมชอบกอล์ฟ เพราะกอล์ฟมันเป็นอย่างนี้ครับ ทุกอย่างที่เป็น มันช่างสมบูรณ์แบบ แม้กระทั่ง หลุมทราย รัพ โอบี บึง ผมว่า ถ้าไม่มี เสน่ห์ ของกอล์ฟคงจะหายไปโข.. ไม่ตกหลุมทราย ไม่เข้าป่า ผมว่าไม่มันส์ครับ(แต่ผมคงไม่เล็งไปที่พวกนี้แน่นอน)
สรุป(อีกที) ถ้าใครถามว่า ตีกอล์ฟดียังไง ผมจะบอกให้ ไปลองตีด้วยตัวเองครับ.. "เพราะคำตอบมันอยู่ตรงนั้น" ครับ
